YAÞAMA ÜSLÛBU - suskunlar meclisi... // ALÝ TOKUL

Müminin özel vasfý: Sabýr ve þükür!

Sýkýntýlarýn içindeki zahmetlere kilitlenip rahmetleri göremeyen bazý soru sahiplerine arz ediyorum bu konuyu.
Bir adam, Efendimiz (sas) Hazretleri'ne gelerek þöyle sormuþ:

-Ya Resulallah, demiþ, bana öyle bir þey haber ver ki onu yapýnca cennete layýk hale geleyim.!

Þöyle anlatmýþ cennete layýk hale gelme anlayýþýný:

-Allah'ýn senin hakkýndaki takdirine ya sabýrla ya da þükürle karþýlýk ver; cennete layýk hale geldin gitti.

Evet, maruz kalýnan Ýlahî takdirlere ya sabýr ya da þükürle karþýlýk vermek Neden ya sabýr ya da þükür?. Çünkü mümin insanýn özel vasfýdýr bu sabýr ve þükür. Bu özel vasfý sayesinde inanmýþ insan, hayatta karþýlaþtýðý her durumu hakkýnda hayra çevirebilir. Nitekim Efendimiz (sas) Hazretleri, müminin her halini hayra çeviren bu özel vasfýný þöyle haber vermiþtir bizlere:

-Hayret edilir müminin haline. Üzücü bir olayla karþýlaþsa sabreder kazanýr, sevindirici bir olayla karþýlaþsa þükreder yine kazanýr. Yani mümin bu özel vasfý sayesinde her olayý hakkýnda hayra çevirebilir. Böylece tevekkül ve teslimiyeti ona hep kazandýrýr, hiç kaybettirmez.

Nitekim Lokman Hekim de müminin bu sabýrlý halini þöyle izah der:

-Nasýl madenin kýymetlisi ateþe verilince üzerindeki pasý dökülüp altýndan öz cevheri çýkarsa, Allah'ýn sevdiði kullarý da maruz kaldýklarý musibetleri sabýr ve tevekkülle karþýlayarak günahlardan arýnmýþ saf kullarý haline gelirler...

Kaldý ki, bizim þer sanýp da üzüntü, sýkýntý duyduðumuz birçok olaylarýn aslýnda þer deðil hayýr olduðu da daha sonraki sonuçlarýndan anlaþýlýr. Yanýldýðýmýzý, boþuna üzüldüðümüzü de o zaman mahcubiyet duyarak idrak ederiz. Ama baþtan o sýkýntýyý da yaþarýz..

Hikmet alimleri müminin maruz kaldýðý musibet ve sýkýntýlarý iki kýsma ayýrýyorlar.

-Kulun makamýnýn yükselmesi için gelen sýkýntýlar. Ýþlemiþ olduðu günahýn cezasý olarak gelen sýkýntýlar. Þurasý kesindir ki, her iki hal de kulun lehinedir. Çünkü kul burada günahýnýn cezasýný çekmezse ahirete tehir edilir. Ahiretin cezasý ise dünya ile kýyaslanamayacak kadar aðýr ve acý olur. Bundan dolayý kamil insanlar maruz kaldýklarý musibet ve sýkýntýlarý günahlarýnýn peþin olarak verilen cezasý diye yorumlayarak ayrýca bundan sevinç duymuþlar, musibetin içinde de yine bir nevi mutluluk hissetmiþler.

Baþa gelen musibetlerin, günahlarýn karþýlýðý olduðuna dair verilen misalde þu olay anlatýlýr: Sahabeden bir zat, cahiliye devrinde tanýdýðý bir kadýnla yolda karþýlaþýr. Ayaküstü sohbetten sonra ayrýlýp giden kadýnýn arkasýndan bakmaya devam eder. Bu sýrada önündeki çukura giren ayaðý kýrýlýr. Sonra Resulüllah'ýn (sas) huzuruna gelerek kadýna bakarken ayaðýnýn kýrýldýðýný anlatýnca Efendimiz (sas) þöyle bir hatýrlatmada bulunur:

-Allah, bir kulunu severse onun iþlemiþ olduðu hatasýnýn cezasýný hemen peþin olarak verir, ahirete tehir etmez! Böylece kul, burada cezasýný çektiðinden ahirete o günahla gitmekten kurtulmuþ olur. Demek ki, maruz kaldýðýmýz sýkýntýlar iþlediðimiz yanlýþlarýmýzýn bir bakýma cezasýný teþkil ediyorsa, buna da üzülmemek, aksine sevinmek bile mümkün.. Ahirete tehir edilmeyip dünyada ödemek söz konusudur çünkü.

Kaldý ki, hikmet alimlerinin ikazýna göre, dünyevî sýkýntýlar korkulacak sýkýntýlar da deðildir. Asýl korkulacak sýkýntý ve musibet, dine gelen sýkýntý ve musibettir. Dinin emrini yaþama aþk ve þevkinden mahrum kalma musibetidir. Bu musibetin insana kazandýracak hiçbir hayýr yaný yoktur. Ama dünyevî musibetin verdiði zahmet burada kalýr, kazandýrdýðý rahmet ise ahirete beraber gider... Ýþte bu farktan dolayýdýr ki hikmet alimi Sehl bin Abullah'a þikâyette bulunan bir adam "Evime hýrsýz girmiþ, altýnlarýmýzý çalýp götürmüþ."deyince þöyle cevap vermiþ:

-Bunlar dünyevî musibetlerdir.. Ya musibet malýna deðil de dinine gelse de, þeytan kafana girip vesvese vererek imanýný çalmýþ olsaydý ne yapacaktýn?

Asýl musibet bu musibettir.
Dini yaþama aþk ve þevkini kaybetme musibeti.
Korkacaksanýz böyle musibetten korkun!.


-Ne dersiniz?
Maruz kaldýðýmýz sýkýntý ve musibetlere böyle geniþ þekilde bakabiliyor muyuz?..

//Allah'ýn Merhameti//

PEYGAMBER ALEYHÝSSELAM ashabýyla birlikte sefere çýktýðý bir zamanda, bir kavme rastladý.
''Kimlerdir bu kavim,''diye sordu.
''BizMüslümanz''dediler.
Tandýrýný yakmaða uðraþan bir kadýn ve yanýnda bir oðlan çocuðu vardý.Tandýrýn alevleri yükselince çocuðu bir kenara býraktý ve Peygamber aleyhisselam'ýn yanýna geldi.

''Sen rasulullah mýsýn?''diye sordu.
''Evet''buyurdular.
Kadýn:
''Babam anam sana feda olsun.Söyle, Allah merhametlilerin en merhametlisi deðil midir?''
Allah'ýn rasulü:
''Evet.O Erhamürrahimin'dir'' diye cevap verdi.
''Ananýn çocuðuna olan merhameti daha üstün ve fazla deðil midir?
''Evet öyledir.''
''Fakat bir ana çocuðunu ateþe atmaz?!''
Peygamber aleyhisselam, baþýný eðerek aðlamaya baþladý.Sonra baþýný kaldýrdý ve dedi ki:
''Allah kullarýndan iman etmemekte ýsrar eden, ayak direyen, Allah'a karþý inatlaþýp 'La ilahe illAllah'demekten çekinen kiþiden baþkasýna azab etmez.''

Dokunuþ

Haþir meydanýndaki insanlar,edeb ülkesine uçmak için sabýrsýzlanýyordu.Peygamberler, þehitler ve büyük veliler için herhangi bir problem yoktu. Ancak digerleri "Elli bin sene sürer" denilen bu yolu, dünyadaki hayatlarýnýn karþýlýgý olan
bir vasýta ile aþmak durumundaydý. Her insan, sevap ve günahlarýný ortaya döküp ince hesaplar yaparken, sermayeleri yetmeyen bazý gençlerbir araya geldi ve kendilerine gözcülük eden meleðe baþvurarak:
Bizler, dünyada iken meþhur bir yarýþmaya katýlmýþ ve ellerimizi günler boyu süren bir sabýrla lüks arabalarýn üzerinden
çekmeyerek onlarý kazanmýþtýk, dedi. Bu gayretimize karþýlýk o arabalarýn verilmesini istiyor ve bu zorlu yolu onlarla aþmayý planlýyoruz.

Melek, yarþmanýn detayýný öðrendikten sonra:
"-Yanlýþ þeye dokunmuþsunuz" dedi. "Sizin arabanýz, o yolda gitmez.

Gençler, biraz ilerideki insanlarý göstererek:
"-Þuradaki insanlarýn da bir þeylere dokunduðu söyleniyor," diye itiraz etti."Ama þimdi cennet'e uçuyorlar."
"-Evet!..." dedi, melek."Onlarda dokundular.Hemde günde sadece bir saatçik."
"-Bir saat mi?" diye atýldý gençler. "Oysa bizler günler boyu çekmedik elimizi. Uyumadýk, aç kaldýk, nerdeyse ölüyorduk.
Peki onlar nelere dokundular?"
"-SECCADEYE", dedi melek. "Küçük bir seccadeye. Þimdi ise onlarla uçuyorlar.

Kal Deseydin

Yakarýþým Sanadýr Ey Rabbim!

Gecelerden sabahlara, karanlýklardan güneþlere doðru açýlan yüreklerimizin perde aralýklarýndan süzülen nur katreleriyle geldim kapýna!
Biliyorum, güllerden geçer sana giden yollarý Yakarýþlarla, dualarla, tahiyyatlarla bezenir.
Ey rahmetiyle kalpleri evirip çeviren, Sana kalbimi getirdim.
Ey kalpleri nuruyla sarýp okþayan! Onulmaz yaralarla kan-revan kalbim avuçlarýmda, kapýna geldim.
"Selam olsun ömür seccadesini gönül dergahýna serenlere" diyebilmeyi ne çok isterdim, ama biliyorum ne yüzüm var nede hakkim.
Öðrendim ki dua, aþýðýn maþuðuna bir haber salmasýdýr; gözyaþlarýyla yazýlmýþ bir mektubu. Ve bir bekleyiþtir, iþtiyakla, korkuyla, ümitle bekleyiþ.
Ýste, zaman her saniyesini balyozlamaktayken ömrün, verilmemiþ hesaplarýn korkusuyla, titreyen yüreklerimizin bir lahza umut adýna geldik kapýna Ah gelebildik mi, bir haber var mi affýna dair?
Acziyetimi alarak koynuma, bir dervis hýrkasýyla, sevgili Eyyüb' unun sabrýný yüklenerek gelebilmek isterdim kapýna!
Meryem örtülerimle örtünebilseydim Tur Daðýndaki o ses bir yanký bulabilseydi ruhumda insanlýðým adýna. Önünde bütün ruhumla secde edebilseydim.
Ey gökyüzünü kudretiyle sürmeleyen!
Rahmetini serp, taþlaþan gönüllere Ey Rabbim!
Sanadýr münacatým, yalnýz Sana olsun aþkým lütfeyle!
Bir avuç ateþ böceði uçuver ne olur zifiri yüreklerimize. Kararan günlerimize, gecelerimize Ve ne olursan ol gel diyen aþýklarýn hürmetine, ne olur affeyle!
Seni aradým durdum gönüllerin yalnýzlýðýnda çöllerinin, menzilsiz yollarýnda ve bir katre rahmetine muhtaç topraðýnda. Ah perde, ah þah damarým! Sefkâtinin gölgesine sýðýnýyorum Ya Rabbim!
Hiçliðin zerresinden kavrulmaya can attýðým demdir. Vedutsun! iltifatýna muhtacýz Ya Rabbim! Tenezzül buyur kulununu münacatýna.
Dua dua açýlýrmýþ Sana giden kapýlar. Hüzünlü bir sonbahar günü kapýnda yalvarmaya geldim. Senden korkum nar deðil, kaybetme korkusudur. Dostu, en sevgiliyi, sýla-yý rahimi, cananý, canda kaybetme korkusu! Umudumsa rýzan: ilahi ente maksudi..
Yüreklerimiz ezik Ya Rabbim! Yüzümüz yerde. Kaldýrýp baþýmýzý sonsuzluða bakmaya yüzümüz yok! Layýk olamadýk. Piþmanlýðýn dehlizlerinde boðuluyorken aðlayamadýk, derinden sessizce Zayýf irademizle, alaca karanlýk yüreklerimizle bir damla gözyaþý getirebilseydik yürekten, ihlas adýna. Biliyorum piþmanlýklara delil kabul ederdin
Yüreðin zayýf noktalarýnda mahkum oldum nefsimize. Ya Rabbim! Çýkar kelepçelerini o aleyhillanenin çýkar ne olur, dostlarýnýn hatýrýna.
Âzad et Ya Rabbim! Þüphelerin oyuncaðý olmuþ aklin nezarethanesinden. Kutlu sevdanýn gül kokusundan doya doya içir sinelerimize diri meyyitler gibi deðil, sýrat-i müstakim üzerinde günahlardan nurunla yýkanmýþ olarak yürümeyi nasip eyle.
Þehirler, evler mezar oldu Ya Rabbim! Her evden ceset kokularý yükseliyor semaya. Bedenler deðil ruhlar ölü. Bizi nurunla dirilmeyi nasip eyle.
Biz sanemler inþa ettik yüreklerimizde gökdelenler boyu. Biz yeryüzü tanrýlarýnýn eteðini öptük. Diz boyu battýk çirkefine alemin. Sahte dostlarý, riyakar aþklarý çarparak yüzüne insanlýðýn, Sana koþmasýný nasip eyle.
Tövbe kapýlarýnýn ardýna deðin açýldýðý ve meleklerin kanatlarýyla yeryüzüne kapandýðý günlerin rahmetinde yüzmekteyken edeb aþkýný gönüllerimize nakþet.
Ýste can pazarýnda canýmýzý satmaktayýz, bir iltifatýn uðruna.
Gülistanýnda renksiz, kokusuz bir yaprak olmayý çok görme.
Yüce kapýnda kýtmir olanlardan eyle.
Elimizden, yüreklerimizden katran rengi günahlar dökülüyor.
Dualarý semadan çevrilmeyenler hatýrýna, geceleri nurlarýyla sabahlara çevirenler adýna, samimiyeti nakýþ nakýþ ömür gergefine isleyenler adýna, tövbe ediyor, af diliyoruz dualarýmýzla
Ya Rabbim!.. Ben piþmaným!.. Ben piþmaným!..

- Zaman Gazetesi 1 milyona ulaþtý
- Erke Dönergeci
- Yargýnýn Takdiri
- Seni Yaðmurdan Sonra Seveceðim
- Müminin özel vasfý: Sabýr ve þükür!
- Sen Gel Diye